Katolickie Azory – między wiarą, naturą a tradycją

Stromy klif w okolicy Ponta Delgada, fot. archiwum Marioli Kazimierczak

Wyspa Świętego Michała (São Miguel) jest największą wyspą portugalskiego archipelagu Azorów. Została odkryta przez Portugalczyka, Gonçala Velho Cabrala, najprawdopodobniej między 1427 a 1431 rokiem, we wspomnienie św. Michała Archanioła, od którego imienia otrzymała swoją nazwę. Jest to typowa wyspa wulkaniczna o skalistych stromych brzegach. Panuje tu wyjątkowo łagodny klimat — od 15 do 25 stopni Celsjusza — jednak nie można liczyć na piaszczyste plaże. Te nieliczne pokrywa piasek koloru czarnego, od czarnych wulkanicznych skał.

czytaj też: >>> Niezwykła bazylika Saint-Denis <<<

Archipelag jest natomiast zupełnie wyjątkowy ze względu na silnie zakorzenioną tradycję katolicką jego mieszkańców. W doskonały sposób wykorzystują oni czarną skałę, zdobiąc nią obramienia okien i drzwi w biało malowanych kościołach oraz domostwach. Religijna gorliwość katolików jest tu zaskakująca i niezwykle rozwinięta.

Wyspa São Miguel została szybko skolonizowana ze względu na swe żyzne gleby i zielone łąki. Wraz z osadnikami przybyły tu siostry zakonne – Franciszkanki, przywożąc ze sobą drewnianą figurę Jezusa Chrystusa. Wyspy były wówczas nękane nie tylko wybuchami wulkanów, lecz także licznymi trzęsieniami ziemi. Podczas jednego z nich, 11 kwietnia 1700 roku, w stolicy, Ponta Delgada, Franciszkanki wyniosły z klasztoru popiersie Chrystusa Króla i zorganizowały procesję. Dokonał się tu wówczas niezwykły cud. Różne dokumenty podają, że od momentu, gdy figura z wizerunkiem Chrystusa Króla opuściła mury klasztorne i została ukazana wiernym, trzęsienia ziemi ustały na Azorach.

Cudowna figura Chrystusa Króla, okryta czerwonym suknem znajduje się do dziś w przepięknym kościele przyklasztornym Nostra Senhora Da Esperança. Historia tego cudu została utrwalona w ceramicznych obrazach azulejos, zdobiących ściany świątyni. Na coroczne święto religijne, Senhor Santo Cristo dos Milagres, do Ponta Delgada przybył w maju 1991 r. Jan Paweł II. W tym czasie ulice miasta pokrywają się barwnymi dywanami ułożonymi z niezliczonych płatków kwiatów. Cudowne popiersie umęczonego Chrystusa jest niesione w procesji na barkach mężczyzn na dystansie około czterech kilometrów.

Pielgrzymka Jana Pawła II została upamiętniona tablicą w kościele Św. Sebastiana. Najważniejszym świętem religijnym jest tu jednak trwające przez osiem tygodni święto ku czci Ducha Świętego. Na wyspie znajduje się wiele kościołów, które zachwycają bogactwem zdobień i starannością wykonania. W porze zimowej szczególną zaś uwagę zwracają ozdobne chodniki w całym mieście, układane w różnorodne biało-czarne wzory.

Jedną z największych atrakcji turystycznych jest bez wątpienia obserwacja wielorybów i delfinów, żyjących w pobliżu brzegów wysp, w ramach tzw. whale watching. Z pewnością warto odwiedzić to miejsce, gdzie w kranie płynie kryształowa źródlana woda i gdzie wypieka się bezglutenowy chlebek świętojański (pão de alfarrob) ze strąków drzewa karobowego, zwanego także szarańczynem strąkowym. Jan Chrzciciel żywił się prawdopodobnie strąkami szarańczyna, a nie szarańczą. Stąd też nazwa chlebek świętojański.

Galeria zdjęć: archiwum Marioli Kazimierczak