Modlitwa nadziei – św. Szarbel w Paryżu

fot. Zbigniew Adamek

W sobotni wieczór, w parafii Matki Bożej z Belleville – Królowej Rodzin w Paryżu, powoli gromadzą się wierni. Jedni przychodzą wcześniej, by w ciszy uklęknąć i pomodlić się w skupieniu. Inni zatrzymują się na chwilę zadumy, jakby chcieli zostawić za sobą codzienny pośpiech i troski.

czytaj też: >>> PolskiFR na wakacjach 5 #4 | W ojczyźnie św. Szarbela <<<

To trzecia sobota miesiąca – dzień szczególny dla tych, którzy przybywają na nabożeństwo ku czci św. Szarbela Makhloufa, libańskiego mnicha i pustelnika, znanego jako orędownik w modlitwie o uzdrowienie i pokój serca.

Nabożeństwo prowadzone jest przez kapłana wraz ze wspólnotą modlitewną, w duchu prostoty i służby.

W świątyni panuje cisza, którą wypełnia modlitwa różańcowa. Wierni powierzają swoje intencje – wypowiadane szeptem lub ukryte głęboko w sercu. W tej ciszy każdy niesie swoją historię: prośby o zdrowie, siłę, pojednanie, nadzieję.

Następnie rozpoczyna się Eucharystia sprawowana w intencjach zapisanych w księdze próśb do św. Szarbela. Mamy księgę próśb do św. Szarbela, gdzie każdy może wpisywać swoje intencje, oraz drugą księgę podziękowań za otrzymane łaski, uzdrowienia i cuda.

Słowa liturgii prowadzą uczestników ku temu, co najważniejsze – spotkaniu z Bogiem. Nie ma tu pośpiechu ani nadzwyczajności – jest prostota, skupienie i obecność.

Po Mszy Świętej wierni pozostają na adoracji Najświętszego Sakramentu. To moment szczególny – czas ciszy, w której każdy może trwać przed Bogiem tak, jak potrafi. Niektórzy zamykają oczy, inni wpatrują się w monstrancję, jeszcze inni cicho modlą się, powierzając Bogu swoje życie.
Kolejnym elementem nabożeństwa jest procesja eucharystyczna, przeżywana w skupieniu i refleksji. Towarzyszy jej śpiew, który pomaga wejść głębiej w tajemnicę cierpienia i nadziei. Oprawa muzyczna ubogaca modlitwę, tworząc atmosferę jedności i wspólnoty.

Na zakończenie wierni podchodzą, aby przyjąć namaszczenie olejem św. Szarbela. To gest prosty, a jednocześnie pełen znaczenia – znak zawierzenia, wiary i nadziei. Widać skupienie, czasem wzruszenie, czasem cichą wdzięczność.

Całe nabożeństwo przebiega w duchu prostoty i modlitwy. Nie skupia się na osobach, lecz prowadzi ku Temu, który jest źródłem pokoju. To właśnie ta dyskrecja i skromność sprawiają, że wielu odnajduje tu przestrzeń dla siebie.

Przybywają różni ludzie – młodsi i starsi, rodziny i osoby samotne. Każdy z własną historią, z własnym ciężarem i nadzieją. Łączy ich jedno: pragnienie spotkania z Bogiem i odnalezienia wewnętrznego pokoju.

W świecie, który często odbiera nadzieję, takie chwile modlitwy przypominają, że człowiek nie jest sam. Że nawet w trudnościach można odnaleźć światło – w ciszy, w modlitwie, w zawierzeniu.

Św. Szarbel uczy, że nie potrzeba wielu słów. Wystarczy obecność, wiara i zaufanie. Resztę Bóg czyni w sercu człowieka.

Na zakończenie warto przytoczyć słowa wdzięczności, które dobrze oddają charakter tych spotkań: „Czcigodny Księże, serdecznie dziękujemy za wspólną modlitwę ku czci św. Szarbela, połączoną z modlitwą o dar uzdrowienia oraz namaszczeniem olejem świętego. Dziękujemy również za przygotowanie i ubogacenie nabożeństwa piękną muzyką i śpiewem oraz za całą jego oprawę i szerzenie kultu św. Szarbela”.

Zdjęcia: Zbigniew Adamek